درويشي را شنيدم كه در آتش فاقه مي سوخت و رقعه بر خرقه همي دوخت و تسكين خاطر مسكين را همي گفت:

به نان قناعت كنيم و جامه و دلق

كه بار منت خود به ، كه بار منت خلق

كسي گفتش: چه نشيني كه فلان در اين شهر طبعي كريم دارد و كرمي عميم ،‌ ميان به خدمت آزادگان بسته و بر در دلها نشسته.اگر بر صورت حال تو چنانكه هست وقوف يابد پاس خاطر عزيزان داشتن منت دارد و غنيمت شمارد.گفت خاموش كه در پستي مردن به كه  حاجت پيش كس بردن.

همه رقعه دوختن به و الزام كنج صبر

كز بهر جامه، رقعه بر خواجگان نبشت

حقا كه با عقوبت دوزخ برابر است

رفتن به پايمردي همسايه در بهشت